Kanal 2000 Televizyonu | MERSİN - RTÜK Adana Bölgesel Eğitim Semineri 2

İKİNCİ BÖLÜM

Değerli Meslektaşlarım

Yerel medya için ülkemizde bu süreç nasıl geliştiği hususuna da kısaca değinmek isterim,

Cumhuriyetin kurulduğu ilk yıllarda yerel medya olarak sadece yerel gazeteleri tanımlıyorduk.

Yaklaşık 20 yıl önce özel radyo ve televizyon yayınlarına müsaade edilmesi ile yerel medya tanımına yerel ve bölgesel radyo ve televizyonlar dahil oldu.

Son yıllarda teknolojinin hızlı gelişimi ile artık yerel medya tanımına internet medyası da katıldı.

Önümüzdeki süreçte IPTV gibi yeni bir takım medya araçlarının da bu tanıma ekleneceği görülmektedir.

Dünyadaki ve ülkemizdeki bu hızlı gelişime maalesef iyi hazırlanamadık.

Mevcut sorunlarımıza hep yenilerini ekleyerek büyüttük.

Bunun içindir ki bu ve benzeri yüzlerce toplantıda yerel medyanın sorunlarını hep tartışmışızdır ve hep çözümler aramışızdır

Bu tartışmalarda hiç değişmeyen başlıklarımız ise.

1-Hukuksal düzenlemeler

2-Teknoloji

3-İnsan Kaynakları

4-İçerikler

5-Dağıtım

5-Finans olmuştur.

Yıllardır değişmeyen bu başlıkların temel nedeni ise EĞİTİM sorunlarına bağlanmıştır.

Oysa son 20 yılda radyo –televizyon alanında meslek liseleri kurulmuş, 30’un üzerinde iletişim fakültesi açılmış ancak sorunlar değişmemiş hatta yeni birtakım problemlerin ortaya çıkmasına sebep olmuştur.

Gelişmiş ülkelerde konu ile ilgili mevcut durum nasıl diye baktığımızda ise

Orada da bir takım sorunların mevcut olduğu ama bizdekinden çok farklı olduğunu görüyoruz.

Başlıklar birbirine benzemiyor. Nedeni ise Gelişmiş ülkelerde medyanın sorunu sosyal ve ekonomik gelişmelerle paralel gidiyor ve çok kısa sürede çözüme kavuşturuluyor.

Bizde ise sorunlar kronikleşiyor.

Bu ülkeler ile aramızda ki en büyük farklılık.

Gelişmiş ülkelerin kendi gerçeklerine göre hazırladıkları bir iletişim ve medya stratejileri var olması ve onların

Dünyadaki gelişmeleri buna göre takip ediyor ve kendi ülkelerine adapte ediyorlar olmalarıdır.

Biz ise hala bir iletişim ve medya stratejisi oluşturamadık.

Kurumlar arası eş güdümü temin edemedik.

Sadece bu gün tartıştığımız konuda onlarca kamu kurumu ile muhatabız.

Her birisinde farklı bir yaklaşım ve uygulama mevcut.

Artık TBMM’sinde kabul edilen nerdeyse tüm yasalara radyo ve televizyon kuruluşları için bir yaptırım konuluyor.

Örneğin Enerji verimliliği yasası çıkartıldı.

Yasaya radyo ve televizyon kuruluşlarına Prime Time saatlerinde program yapma zorunluluğu getirildi.

Aynı durum yeni çıkartılan bir çok yasada da mevcut.

Bu çalışmalar yapılırken kimse yerel medyanın koşullarını göz önüne almamıştır.

Uzmanlık isteyen böylesine önemli konularda kimse durumunuz nedir dememiştir.

Son 10 senede RTÜK kanunda tam 15 kez değişiklik yapılmış ve 42 maddelik kanunun 20 maddesi değişime uğramıştır.

Şimdi bunlar gelişen şartların gereği diye bilirsiniz.

Ancak, 2008 yılı içersinde dört ay arayla 3984 sayılı yasa iki kez değiştirilmiştir.

Bu gelişmelerde göstermektedir ki plan, program ve koordinasyon eksikliğimiz hat safhadadır.

Şimdi önümüzde 3984 sayılı yasaya ilişkin yeni bir düzenleme gündemdedir.

Taraf olanlar var

Karşı çıkanlar var.

Hiç kimse kusura bakmasın ama karşı çıkanlarda, taraf olanlarda Türkiye gerçeklerinin farkında değiller.

Konuşmamın bu bölümünde müsaade ederseniz Türkiye’nin ve Yerel Medyanın gerçeklerini konuşmamın başında belirttiğim

5 temel soruna değinerek açıklamak istiyorum.

Maalesef bugüne kadar görev yapan hükümetler ve bizi muhatap kabul eden kurumlar bizleri kapılarında el avuç açan kişiler, kurumlar olarak tanıdılar ve tanımladılar.

Bu konuda haksızda değiller.

Çünkü yerel medya kuruluşlarının içinde bulundukları sorunların çözümünü hep ekonomik olarak değerlendirdiler ve taleplerini bu yönde geliştirdiler.

Bir anlamda yaptıkları doğru parasız hiç bir şey olmuyor.

Ancak kim kime niçin finans sağlayacak esas sorun burada yatmakta.

Sorunların köküne inmediğimiz sürece problemlerimize kalıcı çözümler üretemeyiz.

Öncelikle konuya finansal açıdan bakmak istiyorum.

Diğer konuların daha iyi anlaşıla bilmesi için bu hususun açıkça ortaya konması gerekiyor.

Finansal sorunlarımız ve çözümleri nedir derken ülkemizin bu alanda ki gerçeği ile yüzleşmemiz gerekiyor.

Sadece medya alanında değil tüm sektörlerde bugün artık bir öz kaynak sıkıntısı olduğu kabul ediliyor.

Mevcut kaynaklarını kullanarak yatırım yapan yatırımcılar işletme sermayesi bulamıyor.

Şurası bir gerçektir ki bunların altında yatan en önemli sorun plan ve programsızlık.

Yatırımcıların bu zaaflarına karşın devletin planlaması ve yol göstermesi gerekiyor.

Ancak devletin finans yönetimindeki durumu özel yatırımcı kadar kötü olsa da devlet bir çok alanda yatırımcılara farklı destekler sağlayarak işletmelerin ayakta kalmasına yardımcı oluyor.

Yatırımcıları yönlendirmeye, belli bir disiplin içinde üretmeye teşvik ediyor.

Planlı sürece almaya çalışıyor.

Yatırımcıların profesyonel bir anlayışa erişmeleri için caba harcıyor.

Ancak unutmamak gerekir ki Devletinde, milletinde kaynakları son derece kısıtlı bunun için hep beraber kaynakların verimli kullanımı konusunda caba harcamalıyız birlik olmalıyız.

Hepimiz şunu kabul etmek zorundayız.

Mevcut yasal zorunluluklar veya önümüzdeki süreçte karşımıza gelecek yeni şartlar radyo ve televizyonlar kuruluşları olarak hepimizi zora sokacaktır.

RTÜK bugün mevcut teknik yönetmeliğini uygulamaya zorlasa bir çok medya kuruluşu kapanmak zorunda kalır.

Yayın ilkelerinin titizlikle uygulasa bir çok kurum yayın ihlali yapmaktan öngörülen cezaları alır.

İdare edilerek gelen süreç esasında yatırımcıların sonunu hazırlamıştır.

Eksik yatırımlar, yetişmiş insan kaynaklarında ki sorunlar doğal olarak içerik sorunu yaratmakta ve buda işletme sermayesinin oluşumunu engellemektedir.

Bu kısır döngüden çıkmamız ve bir an önce planlı sürece geçmemiz gerekiyor.

Bunu tek başımıza çözmemiz mümkün değil, bu konuda devletin, RTUK ün desteğine ihtiyacımızın olduğunu altını çizerek belirtmek istiyorum.

İşte ancak bu noktaya geldiğimizde daha iyi anlaşılacaktır ki

Yerel ve Bölgesel Radyo ve Televizyonlarının en temel sorununun finans gereksinimidir demenin büyük bir hata olduğu hele üstelik çözümün sadece bu mecrada aranmasının da yerel ve bölgesel medyanın bir anlamda sonu olacağı gerçeği olduğu.

Neden mi derseniz, konuşmamda bahsettim

Ulusal medyanın sürecini anlatırken, kar gayesi ile deyin, ayakta durabilmek adına deyin ne derseniz deyin, amacı karlılık olan bir şirketin nasıl ilişkiler içerisine girebileceği bu ilişkilerin karşılıklı olarak güçler arasında ne sonuçlar doğuracağını belirtmeye çalıştım ve maalesef ulusal medya ancak bu şekilde ayakta kalma şansı bulabildi demiştim.

Kurulduğu tarihten günümüze Yerel ve Bölgesel Medyanın çok fazla el değiştirdiğini sanmıyorum, en azından Mersinde öyle. Yani bir anlamda Yerel medya kurumları piyasada alınıp satılmadı,yani sermaye itibar etmedi,

Peki bu kurumlar nasıl ayakta kaldılar derseniz,

her türlü yayın maliyetlerini düşürmeye gayret ettiler ve sadece etik ilkeler doğrultusunda gazetecilik yaptılar, 5 yılda bir gelen seçimleri beklediler, seçimlerde bile önerilen rakamları kabul ettiler,

RTÜK bir finans kredi kurumu değildir, reklam pastası da zaten ulusallara yetmiyor diyerek kar amaçlı büyük sermayenin bu sektöre girmesinin kapılarını açmak, 70 milyon Türkiye de en azından %80 inin her gün bir defa da olsa Televizyonlarının, radyolarının başına geçtiklerini düşünürsek mahallinde, micro düzeyde toplumsal hassasiyetlerimiz ve duyarlılıklarımızın reyting ve kar amacına tercih edilerek nasıl bir vahim hata yaptığımız anlaşılacaktır.

Radyo ve televizyonlar eğer sağlıklı gelir kaynakları yaratamamışsa , bu kaynaklar yeterli değilse o zaman para bulmanın birer aracı haline gelmesi de kaçınılmaz olacaktır.

Araç haline gelmiş bir yerel medya her türlü spekülasyon ve manüplasyona açık olacak, sermaye – siyaset – baskı – çıkar ilişkisi içinde karanlıkları örtmek adına, halkın çıkarlarından uzaklaşarak yeni kaynak arayışlarına girip kaynak yaratacaklardır.

Bu da Ülkemiz adına , insanımız adına ve sektörümüz adına hiçbir zaman tasvip edilmeyen bir durumdur ve bu vebal hepimiz üstünde kalacaktır.

Ne yapmak lazım sorusuna ise, ilk verilecek cevap hukuksal zeminde gerekçelendirilmiş kaynakların yaratılmasına imkan tanıyacak zeminin oluşturulmasıdır.

Bu görevide RTÜK üstlenmelidir.

Yani RTUK sadece sektörün halihazır işleyişini denetleyen veya denetlemeye çalışan bir kamu üst yapı kurumu değil, bu sektörün haklarını da koruyan, kaynak üretme adına düzenlemeler yapan ve yasal zeminlerin hazırlamasına öncülük eden ve yasama ve yürütmeden talep eden bir kurum olmalıdır.

Yani RTÜK nın varlığı bizler için bir şans olmalıdır,oda ancak RTÜK nın sektör adına bir düzenleyici kamu üst kurumu olarak var olmasıdır,yoksa devlet adına sektörü düzenleyici bir üst yapı kurumu olarak değil.

Sayın başkan değerli RTUK temsilcileri burada bulunan tüm yerel medya temsilcileri hem fikirdir ki beklentilerimiz abartılı değil, kendi yağımızla kavrulacak kadardır.

Dolayısıyla kanun taslağına koyacağınız “YEREL VE bölgesel medya için Kamu kaynaklarından gelir getirici düzenlemeler yapar anlamında bir maddeyle, neler yapabileceğinizi bir düşündünüz mü,

Hemen hemen tüm bakanlıklar, şimdilerde birde kamu adına faydalı olan dernekler tanıtım , duyuru filmleri yayınlatıyor, bize ise RTUK olur yazısı ekinde ücretsiz olarak yayınlayın talimatıyla geliyor ve yayınlıyoruz ,

TEDAŞ ve su idareleri yaptıkları kesintileri halka duyurmak zorunda, bu yasal bir zorunluluk ama gelen bir faks ya da e -mail ile bu sorunu çözüyorlar,meslek aşkıyla yok olma pahasına olan biz medya kurumları da, derhal yayınlıyoruz hatta istenilenden de fazla sayıda çünkü vatandaşı direkt ilgilendiriyor diye,vatandaş duysun diye, çünkü vatandaşla iç içeyiz, yüz yüzeyiz diye, çünkü onlarla aynı mahalleyi, aynı sokağı paylaşıyoruz diye, çünkü onlara karşı sorumluyuz diye.

Sağlıklı gelir ise inanın çok fazla talebi olmayan bu sektörü hem daha tarafsız ve objektif yapar, halkla bütünleşmesini sağlar hem de inanamayacağınız kadar geliştirir.

Yerel medya temsilcileri artık biliyor ve anladı ki halkımız yayını seçebilecek, iyiyi kötüyü ayırt edebilecek seviyeye geçtiğimiz 17 yılda ulaştı.

Yerel medya temsilcileri artık biliyor ve anladı ki yörenize uygun, yörenizin sosyo-kültürel yapısını yansıtan, halk adına hak arayan, kamu kurum ve kuruluşlarını sadece ama sadece halka karşı şeffaf olmaya zorlayan, halkın sorunlarını anında ve yerinde dile getiren bir yayın anlayışınız yoksa sizi tercih etmeyeceklerdir.

Ve yayın kuruluşları özellikle yerel medya kuruluşları,kısıtlı yayın materyali imkanlarının en efektif bir biçimde kullanması ve yayıncılıkta etkin olabilmek için tek bir gücün ise yaygın olarak izlenmek olduğunu iyi biliyor.Ve halkımız her ne kadar kendisi yayınlarınızı subjektif olarak değerlendirse de sizden objektif bir yayın beklemektedir.

Ve kendi düşüncesinin haklılığını ve ya haksızlığını hiç bir müdahale görmeden olayı öğrendikten sonra karar verebilmek olgunluğuna erişmiştir, işte yerel medya sektörünü temel hedefi de bu olmalıdır,çünkü vatandaşlık hakkının,demokratikleşmenin temel unsuru budur.

Değerli meslektaşlarım,

Yerel medyanın önündeki ikinci temel sorun ise dağıtım , yani izlenebilme sorunudur.

Ülkemizde TÜİK rakamlarına göre yaklaşık 21 milyon işyeri, konut ve resmi kurum vardır. Diğer bir tanımıyla yayınların ulaştırılacağı alanlar bunlardır..

Ulusal,bölgesel ve yerel tüm kanallar yukarda arz ettiğim alanlara yayınlarını karasal olarak ulaştırmak zorundadır.

Ülkemizin coğrafik şartları ve gelişen teknoloji bu alanda farklı çözümlerin gelişmesine sebep olmuştur.

Yapılan bir araştırma sonucunda ülkemizde toplam 15 milyonun üzerinde uydu alıcısı kullanıldığı tespit edilmiştir.

Bu rakamlar yukarda arz ettiğim yaklaşık 21 milyon alanın %73.3 e tekamül etmektedir

Şehir merkezleri baz alındığında bu rakamın %80’i geçtiği iddia edilmektedir.

Bu tablo karşısında uyduda olmayan bir yerel ve bölgesel kanalın teknik olarak izlendiğini ve etkin olduğunu iddia etmek oldukça zordur.

Dağıtımda karşımıza çıkan bu sorun ile yerel ve bölgesel kanalların mevcut şartları ile mücadele etmesi de artık mümkün değildir.

Ancak anlaşılması güçtür ki bizler böyle bir gerçekle karşı karşıya iken ve çözüm ararken yeni RTUK taslağında ki Lisans türleri, süresi ve devir hususunu düzenleyen 38 madde öngörüldüğü üzere bir anlamda bizim idam fermanımızı hazırlamış olmaktadır.

Maalesef 38. maddede Ulusal Radyo ve Televizyonlar lehine gösterilen hassasiyet ne var ki Mali kaynaklar ve bütçe bölümünü içeren 27. İnci madde de tüm sektör bileşenlerinin eşitlik ilkesi adına gösterilmiştir.

Nasıl mı ?

Önce isterseniz 27 madde ne diyor ardındanda 38. Maddeye bakalım.

Malî kaynaklar ve bütçe

MADDE 27- (1) Üst Kurulun gelirleri şunlardır:

a) Medya hizmet sağlayıcı kuruluşlardan alınacak yayın lisansı ücretleri,

b) Karasal ortamdan yayın yapan kamu ve özel medya hizmet sağlayıcı kuruluşlardan alınacak televizyon kanal, multipleks kapasite ve radyo frekans yıllık kullanım ücretleri,

c) 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun ilgili hükümleri saklı kalmak kaydıyla, yayın hizmetlerinin iletimi faaliyetinde bulunan platform, multipleks ve altyapı işletmecileri ile verici tesis ve işletim şirketinden alınacak yayın iletim yetkilendirme ücretleri,

ç) Medya hizmet sağlayıcıların program destekleme gelirleri hariç aylık brüt ticari iletişim gelirlerinden ayrılacak yüzde üç paylar,

Değerli arkadaşlar,

Bu maddelerde de anlaşılacağı gibi aynı yayın kuruluşundan aynı amaçla lisans geliri, yıllık yayın izin bedeli ile birlikte Üst Kurul payı talep edilmektedir. Şurası açıktır ki yayın kuruluşları bu maili külfetin altından hiçbir şekilde kalkamaz.

Bu maddede Dikkat edilmesi gereken en önemli hususun ise Ulusal – Bölgesel – ve Yerel Radyo ve Televizyon ayırımı yapılmadan tüm karasal yayın yapan kurumları aynı şekilde eşit olak görmüş kapsamış olmasıdır.

PEKİ 38 MADDEDE NASIL BİR AYRIMCILIK YAPILMIŞ,

Birlikte bakalım

Lisans türleri, süresi ve devir

MADDE 38- (1) Medya hizmet sağlayıcı kuruluşlar, kablo, uydu, karasal ve benzeri ortamlardan yayın yapabilmeleri için her bir yayın tekniği ve ortamına ilişkin Üst Kuruldan ayrı ayrı lisans almak zorundadır. Lisansın hangi yayın tekniği ve ortamına ilişkin verildiği lisans belgesinde açıkça belirtilir. Farklı yayın teknikleri ve ortamlarından aynı anda yayın yapmak isteyen kuruluşlar her yayın tekniği ve ortamı için ayrı lisans almak ve eş zamanlı yayın yapmak zorundadırlar. Ulusal karasal yayın lisansı verilen kuruluşlara, ilave bir lisans bedeli alınmaksızın uydu ve kablo yayın lisansı da verilir. Yayın lisans süresi on yıldır. Lisans süresi sonunda boşalan karasal yayın kapasitesi Üst Kurulca yeniden ihale edilir.

(2) Üst Kurulun karasal yayın lisansı verdiği bir kuruluş bu lisans haklarını devredemez. Yayın faaliyetine devam etmeme kararı alan kuruluş lisansını Üst Kurula iade eder. Kullanılmayan lisans süresine ilişkin lisans bedeli Üst Kurulca kuruluşa kısmi olarak geri ödenir. Ulusal karasal yayın lisansına sahip kuruluşlar bu haklarını iade ederken uydu ve kablo yayın lisans haklarını da birlikte iade etmek zorundadır

Değerli arkadaşlar;

Bu maddeden anlaşılaşacağı üzere Yerel ve Bölgesel yayın yapan yaın kuruluşları için her bir ortamda ayrı ayrı lisans gerektiğidir ki zaten yayın faaliyetlerini zorlukla sürdürebilen bu kuruluşlara Ulusal yayın kuruluşlarına tanınan bu hakkın tanınmaması anlaşılır gibi değildir.

Yani Mali yükümlülükleri içeren maddede Ulusal – Bölgesel – ve Yerel ayrımı yapmadan aynı ve eşit olarak mali yükümlülükl atfederken bir diğer maddede ise Ulusal ile Yerel ve Bölgesel Radyo televizyon ayırımı yapmış,

Ulusal Radyo ve Televizyonların Lisans müracaatını her üç kulvarda olarak değerlendirmiş ama Yerel ve Bölgesel Radyo ve Televizyonların Lisans müracaatını ayrı ayrı yapmasını ve üçret ödemesşni öngörmüştür.

Yani başka bir deyişle yükümlülüklerde eşitsiniz , hakların kazanımında ise eşit değilsiniz.

Değerli meslektaşlarım, Yerel ve Bölgesel Radyo ve Televizyon Temsilcisi arkadaşlarım,

Bu adalet midir,

Burada niyet önemlidir değerli arkadaşlar,

Sormak lazım,

siz gerçekten Yerel ve Bölgesel radyo ve Televizyonların yayın yapmasını bu sektörde var olmasını istiyormusunuz.

Bu geleceğimiz için çok önemlidir ve hayati bir sorudur.

İşte bu noktada açıkça anlaşılıyor ki

Yerel medyanın en önemli sorunu da yasal alt yapı ve dağıtım sorunudur.

Eğer bu iki sorun yerel medya adına çözümlenirse, inanıyorum ki en kolay çözüme ulaşacak konu finans olacaktır ve finans sorunu akabinden kendiliğinden çözülecektir.

Yasal düzenlemelerin ne kadar gerekli ve hayati bir yerde durduğunu anlamak için bir de Sektörümüz geleceğini Avrupa Birliği sürecinde değerlendirmek gerekir,

AB mevzuatına uyum sürecinde Türkiye, Avrupa Sınır Ötesi Televizyon Sözleşmesini 1992 yılında imzalamış ve 1993 Kasım ayında da Bakanlar Kurulu Kararı ile onaylamıştır.

TBMM kararı ile Ulusal yasa haline gelen Sınır Ötesi Televizyon Sözleşmesi 20 Nisan 1994 te yasalaşan 3984 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayımları Hakkında Kanuna da temel oluşturmuştur.

Ancak

2006 yılı sonu itibariyle Türkiye’nin AB’nin görsel-işitsel müktesebatıyla uyumu reklamcılık ve küçüklerin korunmasına ilişkin bazı hükümlerle sınırlı kalmıştır.

Türkiye’de yayıncılık alanını düzenleyen 3984 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayınları Hakkında Kanun, tanımlar, yargılama yetkisi, kamunun önemli olaylara erişimi, Avrupa kaynaklı yapımların teşviki, medyada yabancı sermayenin payı ve televizyon kuruluşlarına ilişkin kısıtlamalar açısından AB mevzuatına uyum konusunda sorunlar yaşanmaktadır.Kanun’un AB mevzuatına uyumu yönünde revizyonu için çalışmalar ise halen devam etmektedir

Türkiye’nin AB’nin görsel-işitsel müktesebatıyla uyumlu hale geldiğinde ise sektör adına birçok getirinin yanı sıra Geliştirme programı çerçevesinde AB görsel-işitsel yapımlarının üretimi,reklamı ve dağıtımı desteklenmektedir.

Ayrıca söz konusu yapımların üretim ve dağıtımında sayısal teknolojilerin kullanılması teşvik edilmektedir.

Ekonomi, finans ve ticaret yönetimi, mültimedya teknolojileri alanlarında ileri düzeyde eğitimi amaçlayan eğitim programı çerçevesinde ise, Avrupa görsel-işitsel sektöründe çalışanların uluslararası rekabet gücünün artırılması hedeflenmektedir.

Avrupa Komisyonu görsel-işitsel sektörü destekleyen eğitim programı ve Media Plus programını geliştirerek devam ettirmek amacıyla Media 2007 programını önermektedir.

Komisyon, 1 Ocak 2007 ile 31 Aralık 2013 dönemini kapsayacak olan Media 7 programının bütçesini 1,055 milyon Euro olmasını önermektedir.

Program 2000 yılı itibarıyla Türkiye gibi üyeliğe aday ülkelerin katılımına da açılmıştır.

Ancak Türkiye’nin Media programlarında yer alabilmesi için televizyon yayınlarını düzenleyen mevzuatını Sınır Aşırı Televizyon Direktifi ile uyumlaştırmasını gerekmektedir.

Değerli Meslektaşlarım

Sektörümüz açısından gerekli hukuki düzenlemeleri doğru, yerinde ve zamanında yapabilmesinin ne kadar önemli olduğu ortaya çıkarken mutlaka öncelikli olarak yapılması gerekli bir takım işlerde bulunmaktadır.

Eğer Hukuki düzenlemeler Medya Sektörü içinse ve bu sektör Türkiye de Ulusal, Yerel ve Bölgesel olarak aralarında gelişmişlik ve büyüklük açısından kapanamayacak büyüklükte bir uçurum bulunduruyorsa, Sektör aktörlerini tek tek mercek altına almak gerekir.

Öncelikle Her ilin iletişim ve medya stratejisini belirleneli ve ulusal iletişim ve medya stratejimizi oluşturmalıyız.

RTUK nezdinde Tüm yayıncı kuruluşların envanterlerinin çıkarılması gereklidir.

Tüm yayıncı kuruluşlarının hali hazır durumları ve asgari donanım göz önüne alınarak Kimin neye ihtiyacı var tespit edilmelidir.

Kimin ne kadar kapasitesi var belirlenmelidir.

Bölgesel olarak yayıncı temsilcilerinin katıldığı ve RTUK ile eş güdüm içerisinde ilgili bir birim oluşturarak,

bir İLETİŞİM MECLİSİ oluşturmalı,sektör ile ilgili kararlar ile yasal düzenlenmeler tasarı halinde bu platformlarda görüşülmeli ve oluşturulmalıdır.

RTUK yasama ve yürütme ile yayıncılar arasında köprü olmalı, bu meclislerden oluşacak kararları yürütme ve yasamanın önüne koymalıdır.

Böylelikle sektör daha dinamik, daha erişkin ve oto kontrol sistemini oluşturmuş bir biçimde yürüyecektir.

Belki o zaman RTUK na daha az yayın ihlali şikayetleri gelecektir.

Tüm katılımcılar kendi tüzel kişiliklerini koruyarak bu çalışma platformunda yer almalıdır.

Çünkü sektörde her konuda standartların belirlenmesi ihtiyacı vardır, bu konuda standartların belirlenmesi, onların denetlenmesi ve yanı sıra standartlara uygunluğun akredite edilmesi, sunulan hizmet kalitesi ve hizmet sunucu yayın kuruluşlarının yetkinliğinin belirlenmesi açısından şarttır.

Yayıncı kuruluşların yayınları ile ilgili konularda akreditasyon verme yetkisi Üst kurulumuzun asli ve öncelikli görevlerinden biri olmalıdır.

Tabi bütün bunlar gönüllülük esasına göre değil YASAL DAYANAK ile oluşturulmalıdır sektördeki belirsizlik ortadan kaldırılmalıdır.

İşte o zaman İnanıyoruz ki kalıcı çözümler çıkacaktır.